hamid kawoon

وقتی به دیدارت میایم به شب فرشته گان آفرینش عشق را در خلوت باغها ی اسا طیر جشن میگیرند
در یا اندیشه توفان را از یاد می برد
ستاره گان دربلندی های آسمان از شور حسادت کور می شوند
آینه ها چشمان تو را به به حافظه مسپارند .ومن از گورستان چندین ساله نا امیدی به امید دوباره زنده می شوم وچشمهای تورا در آن آینه تماشا میکنم